نَصَرَ » يا باب تفعيل است ، نظير دو قرائت در سورهء سبأ : « وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ » « 1 » . الصِّدْق و التَّصْدِيق : راستى و راست شمردن ؛ و اين جا عبارت از علم است كه مناط راستى و راست شمردن است . و تعديهء آن به عَلى به تضمين معنى تطبيق است ؛ و مراد ، اين است كه : هر آينه مردمانِ مخالف مىدانستند انطباق و اجتماع شما را بر امامت ما و مىتواند بود كه به « فاء » باشد . الصَّدْف ( به فتح صاد و سكون دال ، مصدر « باب ضَرَبَ » ) : برگردانيدن كسى ديگرى را و راه ندادن آن كس او را پيش خود . و تعديهء آن به عَلى به تضمين معنى جمع است . يعنى : روايت است از زرارة بن أعين ، از امام محمّد باقر عليه السلام گفت كه : پرسيدم امام را از مسأله‌اى . پس جواب گفت مرا . بعد از آن آمد نزد او مردى . پس پرسيد امام را از همان مسئله . پس جواب گفت او را به جوابى كه منافى جواب من بود . بعد از آن آمد مردى ديگر كه پرسيد از همان مسئله . پس جواب داد او را به جوابى كه منافى جواب من و جواب يار من بود . پس وقتى كه بيرون رفتند آن دو مرد از مجلس ، گفتم كه : اى پسر رسول اللَّه ! اينان دو مردند از اهل كوفه از شيعهء شما آمدند پرسانِ يك مسئله . پس جواب گفتى هر يكى را از آن دو به جوابى كه منافى جوابى بود كه به يارش گفتى ؟ پس امام گفت كه : اى زراره ! به درستى كه اين ، بهتر است براى ما و پاينده‌دارتر است ما را و شما را ؛ و اگر اتّفاق مىكرديد بر يك كار ، هر آينه مىدانستند اين مردمان ، اجماع شما را بر امامت ما و هر آينه اين معنى ، كمتر مىكرد ماندن ما و شما را در دنيا ؛ به اين معنى كه ما و شما كشته مىشديم . زراره گفت كه : بعد از آن گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه : شيعهء شما اگر فرماييدشان كه بر سر نيزه‌ها روند در جنگ ، يا فرماييد كه بر آتش روند ، هر آينه مىروند و سر از گفتهء شما نمىپيچانند ؛ و حال ، آن كه ايشان بيرون مىروند از مجلس شما با جواب‌هاى مختلف كه از شما مىشنوند و اين ، خوب نمىنمايد . زراره گفت كه : پس امام جعفر صادق عليه السلام جواب گفت مرا مانند جواب پدرش امام محمّد باقر عليه السلام .

--> ( 1 ) . سبأ ( 34 ) : 20 .